Single Blog Title

This is a single blog caption

Ter nagedachtenis aan Leo Weeda

FC IJsselmonde heeft met grote droevenis kennis genomen van het overlijden van Leo Weeda. Leo was jarenlang lid van SV Lombardijen en nog veel huidige leden & bezoekers hebben Leo gekend. Wij wensen alle nabestaanden & naasten heel erg veel sterkte met het verlies. Hieronder een stuk geschreven door Peter Gerdes.

***

Toen ik eind jaren 80 uit de selectie ben gestapt, ging ik bij het 3de elftal spelen. Daar speelde hij altijd op de rechtshalf positie. Met jongens als Beppe van der Gun, Ed Verzijden, Cor Jansen, Ger Spekman en dus ook Leo Weeda. Het was een gezellig elftal die speelde voor het plezier, waar Leo altijd een verbindende factor speelde. Hij ging bier halen en kwam met meer muntjes terug dan waar hij mee wegging. Hij was de een na grootste speler van ons elftal, want Baresi (Beppe) was geloof ik 1 cm korter. Het was altijd dollen met elkaar en elkaar uitlokken, kijken of je de handschoen gooide, of uit het veld stapte. Dan kwam Leo je vertellen dat je je niet zo druk moest maken. Hij kon ook altijd zijn maatje Cor Jansen (rechtsback) op de kast jagen. Na het 3de elftal zijn we in het 7de elftal gaan voetballen, waar nu het huidige veteranen team uit is ontstaan. Ik denk dat ik 20 jaar met Leo gevoetbald heb, en het was altijd wel een beetje een maatje van me. Leo, Rick en ik hebben ook een paar toernooitjes & BBQ’s georganiseerd, gezelligheid was het motto. Toen kreeg hij die slopende ziekte Parkinson. Ondanks de ziekte heeft hij nog een tijdje gevoetbald, dan had de tegenstander commentaar op zijn ingooi en fluisterde ik de goede man in waarom hij zo gooide. Hij ging zo hard achteruit, maar wilde wel blijven ballen, dat we hem soms hielpen zijn shirt aan te trekken. Op een gegeven moment moest hij helaas stoppen. Later heeft hij op de maandag morgen nog de weekbrieven gestickerd, maar ik schrok iedere keer weer hoe hard mijn maatje achteruitging. Met zijn kleinzoon kwam hij nog regelmatig bij het 1ste elftal kijken, maar dat hield hij ook niet meer de hele wedstrijd vol. We spraken als elftal af, dat we hem voor onze wedstrijd zouden ophalen, maar daar is het nooit van gekomen. Ik was altijd bang als ik naar hem toe zou gaan, hoe hij er dan bij zou zitten. Nu heb ik de voetballende Leo nog op mijn netvlies.

Je zal altijd bij mij zijn Kerel

Peter Gerdes

***

Wilt u het onderzoek naar Parkinson steunen? Kijk dan hier.